بعد از مدتها با یک دوست قدیمی ساکن اهواز تلفنی صحبت کردم.دلم گرفته بود و صدای "ندا" کافی بود که لحظاتی من را از تمام گرفتگی ها رها کنه .این هنر وجود نداست.ندا برای من مظهر پاکی و خوبی است .حضور اون کنار من حضور صفا و خوبی به تمامی است.حضور بخشش بی دریغ...وقتی آدم دلش برای آن خویشتن(شاید به قولی ،خویش بدون تن)که در هیاهوی ذهن و حساب کتابهای روزمره زنگار گرفته ، تنگ بشه ، با دیدن بعضی آدما که تونستن با قلب پاکشان مظهر و تجلی صفاتی از خداوند بشن چقدر آرامش بخشه.

شاید همین لحظه آری همين لحظه باید به خودم بگم که چطور مخلوق خداوندم و کوچکترین شباهتی  به او ندارم.شاید همین لحظه باید عمیقاً به این موضوع فکر کنم....

از ندا و همه آدمهایی که یادم می آورند که توی این دنیا ی پرهیاهو و با مظاهر دلفریب ،هیچ چیز ارزشمند تر از داشتن یک قلب پاک نیست که عاشقانه از شادی و موفقیت دیگران شاده حتی اگر خودش در رنج باشه .قلبی که در عشق به تمام مظاهر هستی می تپد و خود را برای حق خالص کرده...

و بالاتر از آن ،خداوندا از تو سپاسگزارم که مخلوقاتت این قدر زیبایند...

"آنکه بر پرندگان سنگ می زند ،به پرکشیدنشان وا می دارد،

آنکه دوست را سرزنش می کند ،دوستی را می میراند."   (برگرفته از کتاب حکمت بن سيرا(متون مقدس اورشلیم) -پرویز سیار)